Bezpośrednio za poprzeczną linią czarną leżą dwie przepaski zaśrodkowe, bliższa czerwona do fioletowej i dalsza czerwono lub fioletowo-biała; przepaski te są węższe niż u E. coronata i pozostawiają zielone pole dystalne szerszym. Na spodzie skrzydła przedniego samca występuje najbardziej charakterystyczna cecha gatunkowa − dwa cienkie i długie, kremowoszare paski androkoniów położone w przyśrodkowej części skrzydła, po obu stronach żyłki kubitalnej, nasadowo od początku drugiej jej gałęzi (Cu2).
Biologia i ekologia Owad ten preferuje rzędne od 1100 do nieco ponad 2000 m n.p.m., ale spotkać go można na wysokości od 600 do 3250 m n.p.m. Najchętniej zasiedla górskie i podgórskie lasy mgliste, zwłaszcza pierwotne, ale bywa także spotykany w suchszych, wyżej położonych, wiecznie zielonych lasach równikowych, a nawet w siedliskach zaburzonych ludzką działalnością.