Otto Jahn (ur. 16 czerwca 1813 w Kilonii, zm. 9 września 1869 w Getyndze) – niemiecki archeolog, filolog klasyczny i muzykolog.
Życiorys Był synem prawnika. Ukończył studia w zakresie filologii klasycznej na uniwersytetach w Kilonii (u G.W. Nitzscha i Johannesa Classena), Lipsku (u Gottfrieda Hermanna) i Berlinie (u Augusta Böckha i Karla Lachmanna). W 1836 roku doktoryzował się na uniwersytecie w Kilonii na podstawie pracy o Palamedesie, tam też w 1839 roku uzyskał habilitację. W 1842 roku uzyskał stanowisko profesora archeologii na uniwersytecie w Greifswaldzie. Od 1847 roku wykładał na uniwersytecie w Lipsku, skąd jednak w 1850 roku został zwolniony za liberalne poglądy polityczne. Od 1854 roku był wykładowcą uniwersytetu w Bonn. Opracował nowe wydania dzieł Persjusza (1843) i Juwenalisa (1851). Był autorem pracy poświęconej Florusowi (1851) oraz katalogu waz antycznych z kolekcji króla bawarskiego Ludwika I (1853). W swojej pracy naukowej prezentował podejście pozytywistyczne, odchodząc od mistycznej interpretacji greckich mitów. Do jego uczniów należeli Adolf Michaelis, Carl Robert i Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff.