Po uzyskaniu stopnia doktora na podstawie rozprawy La langue et l’esthétique de Proudhon (1947, Uniwersytet w Getyndze), został docentem na Uniwersytecie Wrocławskim. Po dwóch latach przeniósł się na Uniwersytet Warszawski, gdzie w Katedrze Języków i Literatur Romańskich (późniejszy Instytut Romanistyki) był najpierw profesorem pomocniczym (1950), następnie profesorem (1955). Jednym z jego doktorantów był Wojciech Karpiński. W latach 50. rodzina borykała się z problemami finansowymi, a Rachmiel leczył się z gruźlicy (usunięto mu jedno płuco).
W 1967 r. otrzymał nagrodę indywidualną II stopnia Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego za szczególne osiągnięcia w dziedzinie badań naukowychKOMUNIKAT o nagrodach Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego przyznanych w 1967 r. pracownikom naukowo-dydaktycznym szkół wyższych za szczególne osiągnięcia Dz. Urz. Min. Oświaty i Szkolnictwa Wyższego z 30 grudnia 1967 r. Nr A-13, poz. 88 [dostęp 2026-01-12]..
Wskutek antysemickiej nagonki zainicjowanej przez komunistyczne władze w marcu 1968 r., cała rodzina Brandwajnów wyemigrowała do Izraela. Rachmiel został profesorem na Uniwersytetach w Tel-Awiwie, Ber Szewie i Jerozolimie.