Obóz jeniecki na wyspie Haruku – obóz jeniecki z okresu II wojny światowej, urządzony przez Cesarską Armię Japońską na wyspie Haruku w archipelagu Moluków.
Obóz funkcjonował od maja 1943 roku do sierpnia 1944 roku. Osadzono w nim 2071 brytyjskich i holenderskich jeńców wojennych. Byli oni wykorzystywani w charakterze siły roboczej przy budowie lotniska wojskowego. Obóz na Haruku był uznawany za jeden z najgorszych japońskich obozów jenieckich. Na skutek chorób, niedożywienia i złego traktowania, a także na pokładach japońskich „piekielnych statków” zginęło 1021 jeńców, a więc blisko 50%.
Historia Utworzenie obozu 4 maja 1943 roku, po ponad dwutygodniowej podróży drogą morską, na wyspę Haruku w archipelagu Moluków dotarł kontyngent alianckich jeńców wojennych. Było ich 2071, w tym ponad 1700 Brytyjczyków (w większości żołnierzy RAF) i około 350 Holendrów. Wszystkich przetrzymywano uprzednio w japońskich obozach jenieckich na Jawie. Do wyjazdu na Haruku zakwalifikowała ich japońska wojskowa komisja lekarska. Najstarszym rangą wśród jeńców był brytyjski oficer, Sqn Ldr W. Pitts.