W trakcie okupacji niemieckiej Izaak Kornblum wraz z rodziną znalazł się w getcie warszawskim. Od połowy 1941 zatrudniony był w szopie krawieckim Oszmana. Podczas pobytu w getcie uniknął między innymi deportacji z Umschlagplatzu do obozu zagłady (został wykupiony przez swojego wuja piekarza Lwa Gefena) oraz przeżył selekcję w szopie w którym pracował. W grudniu 1942 ojcu Izaaka udało się wyprowadzić z getta i znaleźć schronienie po aryjskiej stronie dla jego przyrodniego brata Bera, zaś w marcu 1943 dla samego Izaaka, który z getta wyprowadził również swoją ówczesną sympatię Tusię Gersztenzang. Resztę okupacji Izaak spędził ukrywając się po aryjskiej stronie i posługując się od tej pory imieniem Wacław. Ukrywał się między innymi na warszawskiej Pradze oraz na Białostocczyźnie.
Po II wojnie światowej zachorował na gruźlicę i przez kolejne trzy lata leczył się w sanatorium w Otwocku, gdzie poznał swoją przyszłą żonę – Janinę Kornblum. Należał do Związku Młodzieży Polskiej oraz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Pracował w Centrali Handlowej Przemysłu Lekkiego.