Uwagi do kwestii wywłaszczenia wrocławskich Żydów w okresie Trzeciej Rzeszy.. Staritz nie zawahała się nawet przed niesieniem pomocy Żydom przetrzymywanym w więzieniu przy Kletschkauerstraße obecnej ul. Kleczkowskiej we Wrocławiu.
Kiedy w 1940 pastor Grüber za tę działalność został aresztowany i wysłany do obozu koncentracyjnego, Katharina Staritz nie przestała pomagać Żydom. Staritz była cierniem w oku ruchu pronazistowskich Niemieckich Chrześcijan. W 1941 sprzeciwiła się wprowadzeniu w kościołach „ław pokutniczych” oznaczonych gwiazdą Dawida dla Żydów ewangelików. Tego samego roku w liście okólnym do wrocławskich współbraci na urzędzie pastora opowiedziała się za ochrzczonymi Żydami. W związku z tym listem Wrocławski Konsystorz przeprowadził wewnętrzny proces, w którym 20 października 1941 wikariusz Staritz zeznała, że jej postępowanie było dyktowane nie tylko poczuciem odpowiedzialności za chrześcijan–ewangelików, „niearyjczyków”, lecz również troską o honor Kościoła ewangelickiego i chrześcijańską postawę gmin wrocławskich, którym służy. Mocno oportunistyczny konsystorz nie uznał racji Staritz i dwa dni po przesłuchaniu zwolnił ją z wszystkich obowiązków w kościele.