Mihailiuc nazywał to, co wydarzyło się w Starym Wowczyńcu 1 kwietnia 1941 roku, jako „masakrę”, „ludobójstwo” i „rzeź”.
Następstwa i szerszy kontekst W latach 1940–1941 od 11 000 do 13 000 mieszkańców Bukowiny (w większości, ale nie tylko etnicznych Rumunów) zostało deportowanych do Gułagu, z czego 1421 zginęło w obozach. W wyniku ucieczek ludności, deportacji i zabójstw rumuńska populacja obwodu czerniowieckiego spadła o ponad 75 000 pomiędzy rumuńskim spisem ludności z 1930 roku a pierwszym sowieckim spisem ludności z 1959 roku. Cześć badaczy twierdzi, że prześladowania te były częścią programu celowej eksterminacji, zaplanowanego i wykonanego przez reżim sowiecki.
1 kwietnia 2016 roku, w 75. rocznicę masakry, w Starym Wowczyńcu odbyła się ceremonia z udziałem gubernatora obwodu czerniowieckiego, przełożonego monastyru Putna i kilku rumuńskich urzędników, w tym Dana Stoenescu i Viorela Badei. W wywiadzie po uroczystości Stoenescu stwierdził, że „po tej tragedii narodu rumuńskiego nastąpiły inne działania odwetowe, takie jak to z 1941 roku, kiedy kolejne tysiące Rumunów z Bukowiny, z których wielu było krewnymi ofiar masakry w Starym Wowczyńcu, zostało zabranych z ich domów i deportowanych na Syberię lub do Kazachstanu.
Przypisy
Stary Wowczyniec Stary Wowczyniec Kategoria:Rumunia podczas II wojny światowej Kategoria:Historia Mołdawii Kategoria:Historia Ukrainy