Marsz na Rzym () – określenie faszystowskiego zamachu stanu, przeprowadzonego w dniach 27–29 października 1922 roku, w wyniku którego władzę we Włoszech zdobył Benito Mussolini. „Marsz na Rzym” polegał na koncentracji członków faszystowskich bojówek w stolicy Królestwa Włoch.
Tło historyczne Klęska państw centralnych w I wojnie światowej postawiła Włochy w obozie zwycięzców. Jednak olbrzymie poniesione straty – 650 tysięcy zabitych, zrujnowana gospodarka, narastający kryzys społeczny, których nie rekompensowały warunki traktatu pokojowego (określane jako vittoria mutilata – kalekie zwycięstwo) powodowały poczucie krzywdy i radykalizację nastrojów.
W obliczu groźby rewolty komunistycznej, Mussolini, stojący na czele ruchu faszystowskiego (), jawił się niektórym jako mąż opatrznościowy. Nacjonalistom odpowiadały jego patriotyczne hasła i militaryzm. Kościół i konserwatyści traktowali go jako „mniejsze zło”.
W marcu 1919 Mussolini założył pierwszy Związek Kombatancki (Fasci Italiani di Combattimento), na początku tzw. „dwóch czerwonych lat” (biennio rosso), czyli okresu dominacji agitacji socjalistycznej. Jako polityk poniósł porażkę w wyborach w październiku 1919 roku, ale w wyniku wyborów w 1921 udało mu się wejść do parlamentu.