Ostatecznie również na stanowisku profesora emerytowanego w katerze historii świadomości w Santa Cruz.
W 1991 roku został członkiem American Academy of Arts and Sciences. Otrzymał szereg doktoratów honoris causa od uczelni z całego świata: Uniwersytet w Michigan (1995), University of Western Ontario (2004), Central European University w Budapeszcie (2005), Uniwersytet Bukaresztański (2010) oraz Uniwersytet Gdański (2011).
Praca naukowa Jego najbardziej znana książka to Metahistory. The Historical Imagination In Nineteenth-Century Europe (1973). White proponuje tam, by na historiografię spojrzeć jak na dzieło literackie. Twierdzi, że myślenie o świecie ma charakter narracyjny. Rzeczywistość to czysty strumień zdarzeń, które sami porządkujemy i wyjaśniamy. Historia jest dostępna tylko poprzez język. Do opowiadania przeszłości historyk wykorzystuje cztery tropy (teoria tropów White’a): metaforę, metonimię, synekdochę i ironię oraz cztery archetypowe wzorce fabularne (za Northropem Frye'em): romans, komedię, tragedię, satyrę. W jego teoriach znaczącą rolę miały opracowania Rolanda Barthes'a, Johna Austina oraz różne nurty marksizmu.
White zajmował się również wykorzystaniem poetyki modernistycznej i postmodernistycznej oraz figuracji i estetyzacji w literaturze o Holokauście.