Była jedną z najbardziej postępowych autorek piszących do „Bluszczu”. W swoich artykułach propagowała egalitaryzm płciowy na rynku pracy. W roli redaktorki debiutowała w „Kurierze Porannym”, w którym przez kilka lat była jedyną kobietą-pracowniczką. Pisała otwarcie o dyskryminacji powszechnie panującej w tym zawodzie (kobiety pracujące w redakcjach zajmowały się wówczas co najwyżej korektami lub tłumaczeniami z języków obcych, te, które piastowały wyższe stanowiska, pisały natomiast pod pseudonimami męskimi)Krawczyńska Jadwiga, Jak zostałam dziennikarką [w:] Moja droga do dziennikarstwa. Wspomnienia dziennikarzy polskich z okresu międzywojennego (1918–1939), Warszawa 1974..

Jest autorką między innymi „Zapisków dziennikarki warszawskiej 1939–1947”, w których opisała swoje wspomnienia z czasów konspiracyjnej pracy w prasie w okresie okupacji hitlerowskiej w Warszawie i działań powstańczych na Mokotowie oraz pierwszych lat odbudowy stolicy. Podczas II wojny światowej zorganizowała biblioteczkę dla rannych i chorych w szpitalu Elżbietanek i w sąsiednich domach, zwłaszcza w tzw. szpitalu polowym przy ul. MalczewskiegoKrawczyńska Jadwiga, Wspomnienia z prasy podziemnej 1939–1944 [w:] „Rocznik Historii Czasopiśmiennictwa Polskiego” 1, 1962, s. 364..

Przypisy

Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1975