Od 1908 mieszkał w Podgórzu, od 1915 dzielnicy Krakowa, zatrudniony na stacji Kraków–Płaszów. Zamieszczał korespondencje w pismach socjalistycznych „Prawo Ludu”, „Naprzód” i „Kolejarz”. Po odzyskaniu niepodległości, do chwili przejścia na emeryturę w 1929, pracował jako szef magazynu. Był przewodniczącym koła Związku Zawodowego Pracowników Kolejowych RP (ZZK) w Podgórzu–Płaszowie, zastępcą prezesa Zarządu Okręgowego ZZK w Krakowie (1920-1926 i 1935-1937), wchodził w skład władz ZZK jako wiceprzewodniczący (1918-1919), członek zarządu (1922-1924 i 1927-1929), honorowy prezes (1929-1931), członek Centralnego Sądu Związkowego (1931-1937), jego przewodniczący (1933-), przewodniczący Zarządu Głównego ZZK (1937-1939). W 1925 był sądzony za współkierownictwo masowymi wystąpieniami robotniczymi w 1923 w Krakowie, został jednakże uniewinniony.
Był aktywnym działaczem Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS) wszystkich szczebli oraz członkiem krakowskiej Rady Miejskiej (1918-1931). Po powstaniu warszawskim ewakuowany do Pruszkowa, następnie do Krakowa.