W 1949 r. Ilka Gedő przestała malować i rysować. Jej dobrowolna rezygnacja trwała do 1965 roku. W tych latach, poza kilkoma kolorowymi szkicami, nie wzięła do ręki ołówka ani pędzla, odmawiając ich nawet w zabawie z dziećmi. Jej decyzję należy wytłumaczyć, gdyż bardzo rzadko zdarza się, aby artysta, dla którego sztuka była sensem i celem życia, przestał tworzyć bez przymusu.
Powody zaprzestania pracy artystycznej były trzy. Pierwszym z nich był początek dyktatury komunistycznej, drugim brak uznania dla sztuki Ilki Gedő (przyjaciele Gedő mieli wrogi stosunek do wszystkiego, co przedstawieniowe lub figuratywne, a niefiguratywność traktowali jako środek wyrazu politycznego), a trzecim fakt, że Ilka Gedő uznała, iż może pozostać wierna swojemu talentowi tylko poprzez zaprzestanie tworzenia sztuki.
Kiedy Ilka Gedő przestała tworzyć, nie zrezygnowała całkowicie z możliwości wznowienia. Podjęła intensywne studia z zakresu historii sztuki. Dużo czytała o teorii koloru. Czytała i notowała uważnie Teorię barw Goethego, tłumacząc z niej długie fragmenty. Bez tych studiów nie byłby możliwy świat koloru drugiego okresu artystycznego.