Błogosławieństwa ojcowskie – w tradycji ruchu świętych w dniach ostatnich (mormonów) praktyka religijna zarezerwowana dla domu rodzinnego.

Wzorowana jest na błogosławieństwach udzielanych potomstwu przez patriarchów i proroków, zarówno tych biblijnych jak i wywiedzionych z Księgi Mormona. W kontekście jej pierwowzorów znalezionych na kartach mormońskich pism świętych wymienia się Adama, Noego, Abrahama, Izaaka, Lehiego, Mosjasza czy Mormona. Wspominana jest również w rozdziale 107. Nauk i Przymierzy. Mowa jest tam o błogosławieństwie udzielonym przez Adama swoim, zgromadzonym w Adam-ondi-Ahman, prawym potomkom. Obrzęd ten miał na tyle duże znaczenie, że zebranym ukazał się z tej okazji sam Bóg.

Zgodnie z mormońską doktryną, by takowe błogosławieństwo było ważne, ojciec musi być ochrzczonym członkiem Kościoła, który otrzymał również Ducha Świętego. Musi być jednocześnie posiadaczem kapłaństwa Melchizedeka, wyższego z dwóch typów kapłaństwa powszechnie występujących w tej wspólnocie religijnej. Spełnienie tych wymogów umożliwia ojcu zwrócenie się do niebios o przewodnictwo i uprawomocnienie jego słów wypowiedzianych w akcie błogosławieństwa.