Dodatkowo ludność pracująca w folwarkach została zmuszona do pracy na rzecz armii przy budowie mostów. W tym samym roku rozpoczęto prace renowacyjne budynku kolegium. W kolejnych latach wyremontowano podwórze oraz portiernię. W latach 1717–1720 Pińsk nawiedziła zaraza, w wyniku której zginęło kilku współbraci, między innymi rektor Mikołaj Znamirowski. Mimo niesprzyjających okoliczności jezuici w drugiej dekadzie XVIII wieku starali się modernizować istniejące obiekty.
Lata 1720-1773 Po III wojnie północnej nasiliły starania zarówno jezuitów pińskich, jak i miejscowej szlachty i magnaterii, a nawet samego króla o beatyfikację Andrzeja Boboli. W czasie III wojny północnej był uważany za protektora i poszukiwano już w tym okresie jego trumny w kryptach kościoła. Do rozsławienia męczennika przyczynił się Michał Serwacy, który w 1710 roku dostał się do niewoli rosyjskiej. Dzięki rzekomemu wstawiennictwu Boboli ucieczka magnata miała być uwieńczona sukcesem. Procesy kanonizacyjne odbywały się jeszcze w czasie trwania wojny, w Pińsku w roku 1712 i 1719. Kolejne procesy w Pińsku miały miejsce w 1729 i 1730 roku. Procesy miały miejsce również w Janowie Podlaskim w roku 1727 i Wilnie w 1730 i 1731. Król August II Mocny 1726 wydał votum do grobu o. Andrzeja Boboli. Męczennik miał uratować mu życie zagrożone gangreną cukrzycową.