PWN – Warszawa, 1973..

W 1929 Bronisław Romaniszyn objął klasę śpiewu w Konserwatorium Śląskim w Katowicach i prowadził ją nieprzerwanie do 1939, uzyskując w 1938 z Ministerstwa Oświaty dyplom profesorski. Podczas II wojny światowej mieszkał w Krakowie ucząc prywatnie śpiewu oraz na Podhalu. Przechował cenne zbiory muzykologiczne Adolfa Chybińskiego, ocalił zbiory Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, uratował od rekwizycji na rzecz Rzeszy Niemieckiej dzwony w zabytkowych kościołach podhalańskich w Harklowej, Łopusznej i Dębnie. Jako prezes Związku Organizacji Rybackich i Krajowego Towarzystwa Rybackiego – w latach 1940–1944 wykorzystując fundusze okupanta przyczynił się do zbudowania wielkiego ośrodka rybnego w Łopusznej, stacji naukowo-doświadczalnej i wzorowego muzeum ichtiologicznego.

Po wojnie – główną dziedziną działalności Romaniszyna stała się pedagogika muzyczna. W 1945 podjął pracę w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej obejmując funkcję dziekana Wydziału Wokalnego tej uczelni (lata 1945–1949 oraz 1950–1961) otrzymując w tym czasie tytuły: w 1954 – prof. nadzwyczajny, w 1958 – prof. zwyczajny. Jego uczniami byli m.in. Irena Lewińska, Edmund Kossowski i Janusz ŻełobowskiLeksykon Polskich Muzyków Pedagogów, s. 414–415, Wyd.