Gabriele Filippucci (ur. 11 marca 1631 w Maceracie, zm. 21 lipca 1706 w Rzymie) – włoski duchowny rzymskokatolicki, prawnik i kardynał.
Najwyższymi święceniami kapłańskimi, jakie przyjął, były święcenia subdiakonatu.
Życiorys Młodość Pochodził z rodziny patrycjuszowskiej z Maceraty. Ukończył studia teologiczne i prawnicze, uzyskując doktorat z prawa w 1655. Po zakończeniu studiów udał się do Rzymu, gdzie odbywał praktyki prawnicze w Kurii Rzymskiej. Na krótko powrócił do rodzinnej Maceraty w związku z epidemią dżumy w Rzymie. Po powrocie do Wiecznego Miasta pracował jako adwokat w kancelarii E. Eusebiego, który był znany jako prawnik ubogich, a następnie samodzielnie. Po śmierci starszego brata ojciec chciał go zmusić do małżeństwa w celu potrzymania rodziny, jednak Gabriele odmówił powołując się na śluby celibatu.
Praca w Kurii Rzymskiej Dobra reputacja Filippucciego jako prawnika zwróciła na niego uwagę Kurii Rzymskiej. Za pontyfikatu Klemensa IX, po odmowie oferowanego mu stanowiska w Nuncjaturze Apostolskiej w Rzeczypospolitej, otrzymał urząd audytora miasta Rzymu.