pracowała krótko za granicą w Zakładzie Antropologii przy Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu, w Muzeum Historii Naturalnej w Chicago, w National Museum w Waszyngtonie, a także w Zakładzie Antropologii w Londynie. W 1934 roku habilitowała się na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego na podstawie rozprawy o ludności województwa lubelskiego. W drugiej połowie lat 30., aż do 1939 roku, pracowała na Uniwersytecie Jagiellońskim. Podczas II wojny światowej należała do Rady Głównej Opiekuńczej oraz działała na rzecz zwolnienia wykładowców z obozów koncentracyjnych.

Po wojnie powróciła do pracy na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1950 roku, gdy krakowskie Studium Wychowania Fizycznego przekształcono w Wyższą Szkołę Wychowania Fizycznego w Krakowie, została jej pierwszym rektorem, sprawując funkcję przez 5 lat. W tym czasie kompletnie zmieniła strukturę instytucji, by odpowiadała współczesnemu podejściu do kultury fizycznej. W 1951 roku uzyskała tytuł profesora tytularnego, a w 1954 roku została profesorem nadzwyczajnym. Na początku lat 60. otrzymała tytuł profesora zwyczajnego. W tym samym czasie objęła kierownictwo Zakładu Antropologii UJ, które wcześniej sprawował jej mąż. W 1964 roku przeszła na emeryturę.