Kanonicy regularni sprawowali patronat nad kościołem do 17 kwietnia 1226 roku, kiedy biskup wrocławski Wawrzyniec odkupił prawo własności od opata Witosława.
Przybycie dominikanów Zaledwie dwa tygodnie później, 1 maja 1226 roku, biskup Wawrzyniec przekazał kościół sprowadzonym z Krakowa dominikanom. Jednocześnie biskup zwolnił zakonników z posługi duszpasterskiej, a parafię przeniesiono do pobliskiego kościoła św. Marii Magdaleny. Pierwszym przeorem konwentu został bł. Czesław, uznawany za założyciela wrocławskiego klasztoru dominikanów.
Dominikanie niemal natychmiast przystąpili do budowy nowej romańskiej świątyni, która powstała w latach 20. i 30. XIII wieku i prawdopodobnie składała się ze sklepionego prostokątnego prezbiterium i wydłużonej, krytej stropem nawy. Kościół i klasztor ucierpiały podczas najazdu tatarskiego w 1241 roku. Podczas tego najazdu zniszczony został zarówno sam kościół, założony przez Czesława Odrowąża klasztor, jak i prawdopodobnie całe lewobrzeżne miasto.
Najazd Śląska i Wrocławia przez Mongołów w 1241 r. opisał Jan Długosz w Rocznikach Królestwa Polskiego. Gdy mieszczanie w popłochu opuścili miasto, Henryk Pobożny zebrał żywność do zamku i nakazał, ze względów strategicznych, spalenie miasta: