Dwór w Wielkiej Wsi – zabytkowy dwór w Wielkiej Wsi, w powiecie tarnowskim pochodzący z końca XVII wieku, którego właścicielem był ród Stadnickich.
Historia Dawny dwór szlachecki, prawdopodobnie z końca XVII wieku został przebudowany w XVIII wieku w duchu modnej magnackiej rezydencji (m.in. mansardowy dach, kolumnada na podjeździe i inne detale dziś już nieistniejące). Murowany, parterowy, zwrócony frontem ku wschodowi. Założony na planie prostokąta, dwutraktowy z przybudowanymi od czoła alkierzami, rozdzielony czterofilarowym portykiem z kolumnami i z nadbudowaną facjatką z elewacją w formie szczytu attykowego, po bokach lukarny w mansardowym czterospadowym dachu. Kiedyś od południa funkcjonowała domowa kaplica i oranżeria pełniąca funkcję szklarni.
Wiele wskazuje na to, że w miejscu murowanego dworu mógł znajdować się niegdyś obszerny drewniany dwór należący do Jana Wielowieyskiego, odnotowanego przez Jana Długosza jako właściciel Wielkiej Wsi. Na początku XVIII wieku tutejszy majątek przeszedł w ręce Piotra Stadnickiego. Zapewne na jego zlecenie wzniesiono dwór i założono park krajobrazowy. Od tego czasu ziemia dziedziczona była już w ramach rodziny Stadnickich, a jej największy rozkwit przypadł na czas, kiedy rządy zaczął sprawować tu Jan Stadnicki (1841–1919).