Miała ona jeszcze większy rozmiar przez następczy wybuch w budynku dawnej fabryki nad Sanem, gdzie eksplodowały inne materiały, rzekomo składowana tam amunicja. Niektórzy ludzie dotknięci siłą eksplozji zostali wyrzuceni kilkadziesiąt metrów w górę. Część ofiar poniosła śmierć na miejscu. Osoby ocalałe, aczkolwiek płonące niczym żywe pochodnie, szukały ratunku biegnąc intuicyjnie do przepływającego w pobliżu Sanu, gdzie niektórzy z nich utonęli z uwagi na kilkumetrową głębokość rzeki w tym rejonie oraz wskutek szoku termicznego. Jeszcze inni wbiegali w położone nieopodal pola uprawne, gdzie próbowali gasić płomienie wijąc się na ziemi. Pozostałe przy życiu poparzone osoby otrzymywały pomoc w okolicznych domach. Ranni trafiali też do szpitala w Sanoku, gdzie pomocy usiłował udzielać im lekarz dr Marian Killar. Pomimo prób ratunku i leczenia ofiary umierały w następstwie poparzeń.