16 grudnia 1465 r. książę otrzymał od ojca dodatkowo 1/3 księstwa opawskiego. Świetną karierę polityczną Wiktoryna przerwał konflikt zbrojny z królem Maciejem Korwinem i dostanie się w 1469 r. do niewoli węgierskiej, w której przebywał aż do 1471 r. Zobowiązał się wtedy do przejścia na wiarę katolicką, czego dokonał zresztą dopiero rok później na skutek nacisków nowego suwerena Władysława Jagiellończyka. Zmiana wiary została wynagrodzona otrzymaniem całości Opawszczyzny oraz Kolína.
W następnych latach książę, nie chcąc ryzykować utraty władzy w toczonym konflikcie między Korwinem a Jagiellonami, zdecydował opowiedzieć się po stronie tego pierwszego, udzielając mu pomocy zbrojnej na Śląsku.
Nie na wiele się to jednak zdało, gdyż rządy Wiktoryna z Podiebradów nad księstwami – opawskim i hrabstwem kłodzkim trwały do 12 maja 1485 r., kiedy to Maciej Korwin, pod groźbą użycia siły, wymógł na synu króla czeskiego rezygnację z nich, w zamian za dobra położone w Słowenii (z księstw tych uczynił podstawę władzy na Śląsku swojego nieślubnego syna Jana). Był to zresztą ze strony Korwina tymczasowy zabieg, gdyż już dwa lata później pozbawił on swojego wasala i tego lenna.