na dwóch pentodach EF-22 („Diora” używała tam jednej lampy – triody ECH-21); filtry pośredniej częstotliwości w kwadratowych kubkach aluminiowych (odbiorniki Diory miały kubki okrągłe); skokowa regulacja barwy tonu połączona ze zmianą szerokości pasma, realizowaną przez dołączanie dodatkowego uzwojenia w pierwszym filtrze pośredniej częstotliwości; możliwość wyjęcia chassis ze skrzynki bez użycia lutownicy – złącze na cokole oktal.
Podstawowe parametry i właściwości układ elektryczny: superheterodyna lampy: ECH21, 2xEF22, EBL21, AZ1, EM4 zakresy fal: długie, średnie, krótkie zasilanie: napięcie przemienne 220 V lub 125 V elementy regulacyjne: potencjometr siły głosu z wyłącznikiem (lewa gałka duża), regulacja barwy tonu (lewa gałka mała) 4-pozycyjna przełącznik zakresów fal (prawa gałka mała) czteropozycyjny: G – gramofon, D – długie, Ś – średnie, K – krótkie; strojenie (prawa gałka duża) gniazda: antena i uziemienie gramofon głośnik dodatkowy wymiary: 570x360x260 mm masa: ok. 13 kg lata produkcji: 1954–1958
Przypisy
Kategoria:Polskie marki radioodbiorników