Franciszek Orłowicz ps. „Urbanowicz”, „Tobruk”, „Lech” (ur. 8 stycznia 1900 w Kołtynianach, zm. 1967 w Pittsburghu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 8 stycznia 1900 w Kołtynianach, w ówczesnym powiecie święciańskim guberni wileńskiej, w rodzinie Jana i Anny z domu Ibelhaupt.. W czasie I wojny światowej razem z rodziną został ewakuowany w okolice Charkowa, gdzie kontynuował naukę w gimnazjum, a następnie zaciągnął się do armii rosyjskiej.
W lutym 1918 został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. Początkowo pełnił funkcję komendanta placówki, a następnie komendanta Obwodu Święciany.
17 lipca 1925 został mianowany z dniem 1 kwietnia 1925 porucznikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1925 i 9. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został przeniesiony do 13 pułku piechoty w Pułtusku. W czerwcu 1933 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do 1. kompanii granicznej „Druja” batalionu KOP „Słobódka”. 27 czerwca 1935 został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 102. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lutym 1938 został przydzielony do Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy 16 DP przy 65 pułku piechoty w Grudziądzu na stanowisko dowódcy kompanii szkolnej.