XVII wiek Po wygaśnięciu Tudorów w 1603 władzę przejęli szkoccy Stuartowie, łącząc oba państwa unią personalną. W 1640 Karol I Stuart pokłócił się z parlamentem o prawo do nakładania podatków. Wybuchła wojna domowa (rewolucja angielska). W 1649 zbuntowani purytanie ścięli króla Karola I.
W 1658 zmarł Oliver Cromwell, ojciec rewolucji angielskiej. Władzę przejął wówczas jego syn Richard Cromwell. Rządził on jednak nieudolnie i nie miał posłuchu w armii, co wykorzystali rojaliści.
W 1660 parlament angielski wybrał na króla Karola II Stuarta (1660-1685). Dokonała się tzw. restauracja Stuartów. Następca Karola II, Jakub II Stuart dążył (według jego zwolenników) do zrównania katolicyzmu z anglikanizmem, lub (według wrogów jego polityki) do uczynienia katolicyzmu religią panującą. Protestanccy Anglicy znosili to, gdyż wiedzieli, że prawo do sukcesji tronu ma szwagier Jakuba – Wilhelm III Orański. Lecz Maria Modeńska urodziła Jakubowi syna. Wówczas zarówno Wigowie, jak i dotychczas sprzyjający władcy torysi, poparli Wilhelma III i wezwali go do kraju. Wilhelm przybył z armią do Anglii, zmuszając Jakuba do ucieczki do Francji. Wydarzenia te zwane są „chwalebną rewolucją”.