Krytyka syjonizmu sprawiła, że Aleksander Ford zmienił pierwotny zamysł, aby produkcja opowiadała historię pionierów żydowskich. Porzucił aspekt narodowościowy, czego przykładem było nieakcentowanie pochodzenia przybyszów, o których można było powiedzieć jedynie tyle, że są Europejczykami z klasy robotniczej. Przede wszystkim posługiwali się językiem polskim, natomiast jidysz został zmarginalizowany. Ponadto reżyser nie przedstawił konfliktu narodowościowego między Żydami a Arabami. Według Tomasza Rachwalda Sabra, wzorowana na kinie sowieckim, została oparta na przeciwieństwach i aprobowała ideę solidarności klasowej. Pionierzy stanowili element porządku oraz reprezentowali siłę wspólnoty, mogącej za pomocą wspólnego czynu i wysiłku wprowadzać znaczące, pozytywne zmiany. Osiedleńcy i biedna ludność arabska zostali zrównani, potrzebując bowiem cennych dóbr (woda, ziemia), musieli zwracać się do posiadającego je bogatego szejka. Ford zawarł także w filmie wątek antyreligijny, przeciwstawiając sobie modlącą się o deszcz miejscową ludność i chaluców, rozwiązujących swoje problemy w sposób rozumowy.