Tułów ma przedplecze tak szerokie jak długie lub dłuższe niż szerokie, najszersze pośrodku lub niewiele dalej, po bokach zaokrąglone, bardzo słabo przewężone przed krawędzią tylną. Dołeczków przypodstawowych brak zupełnie lub są słabo widoczne. Kształt tarczki jest prawie trapezowaty. Pokrywy są smukłe, od 1,5 do 1,7 raza dłuższe niż w barkach szerokie, o dość dobrze zaznaczonych guzach barkowych i widocznym, skróconym rządku przytarczkowym. Rzędy pokryw są wyraźne i głęboko punktowane, zaś międzyrzędy węższe od nich, lekko wysklepione i pozbawione punktowania. Biodra tylnej pary stykają się z episternitami zatułowia. Odnóża mają dość smukłe uda i golenie oraz zwieńczone rozdwojonymi pazurkami stopy. Golenie środkowej i tylnej pary mają po wewnętrznej stronie wierzchołków małe, czarne ostrogi.
Odwłok ma pygidium częściowo odsłonięte.
Ekologia i występowanie Owady te żyją i żerują na drzewach i krzewach z rodziny brzozowatych i wierzbowatych. Postacie dorosłe są foliofagami żerującymi na liściach i pąkach. Larwy przechodzą rozwój w pąkach lub szczytowych częściach pędów roślin żywicielskich. W warunkach europejskich ich zimowanie odbywa się w żerowiskach. Przepoczwarczają się w glebie.