Badanie znalezionych kości wskazało na ich przynależność do zauropodów z grupy tytanozaurów. Kość kątowa, kręgi szyjne, żebra odcinków szyjnego i grzbietowego kręgosłupa, kość ramienna i kość łonowa przypominają swoje odpowiedniki u południowoamerykańskich późniejszych Aeolosaurini. Wybrzuszenie na łuku kręgowym odcinka szyjnego przypomina występujące u Bonitasaura salgadoi, Overosaurus paradasorum i Trigonosaurus pricei, żebra grzbietowe z proksymalnym przednim i tylnym kołnierzem także przypominają należące do Overosaurus (wcześniej taką ich budowę uznawano za autapomorfię tego ostatniego). Z drugiej strony odkryte kości cechowały się także odmiennościami odróżniającymi je od uprzednio opisanych rodzajów. Tutaj wymienić można podzielone blaszki spinoprezygapofyzalne środkowego i dystalnego fragmentu szyi. W efekcie ustalono, że chodzi o nowy rodzaj tytanozaura z grupy Lithostrotia, blisko spokrewniony z Aeolosaurini. Żaden wcześniejszy afrykański zauropod nie był ich bliższym krewnym. Rodzajowi temu Eric Gorscak, Patrick M. O'Connor, Eric M. Roberts i Nancy J. Stevens nadali nazwę Shingopana. Nazwa rodzajowa wywodzi się z języka suahili. Shingo oznacza w nim szyję, a pana oznacza szeroki. Szeroka szyja stanowi odniesienie do wspominanych bulwowatych poszerzeń kręgów szyjnych.