W judaizmie W Tanach mały|Kaporet, Ilustracja z 1890 r. ze Standardowej Biblii Chrześcijańskiej wyd. Holmana Według relacji biblijnej (Wj 25:19; 37:6), pokrywa była wykonana z czystego złota i miała takie same wymiary jak arka pod nią, długość 2,5 łokcia i szerokość 1,5 łokcia. Dwa złote cherubiny zostały umieszczone na obu końcach pokrywy, zwrócone do siebie i do kaporetu, z rozpostartymi skrzydłami tak, aby objąć nimi pokrywę (Wj 25:18–21). Cherubini tworzyli miejsce dla Jahwe (1 Sm 4:4). Arka i ubłagalnia znajdowały się wewnątrz Miejsca Najświętszego, najbardziej wewnętrznego sanktuarium świątyni, które było oddzielone od innych części świątyni grubą zasłoną (parochetem). Do Sancta sanctorum mógł wejść tylko arcykapłan w święto Jom Kipur. Arcykapłan pokropił wieko krwią cielca ofiarnego jako przebłaganie za grzechy ludu Izraela.
W tradycji rabinistycznej mały|Kaporet z końca XVII wieku. Obecnie w zasobach Muzeum Sztuk Użytkowych w Poznaniu W celu zachowania ciągłości tradycji biblijnej kaporetem nazywa się podłużny lambrekin, która razem z parochetem jest zawieszany w synagodze nad aron (ha-)kodesz, miejscu przechowywania rodałów.