Przyjęty przez Włochy program zbrojeniowy z lat 1923–1924 zakładał zbudowanie okrętów o łącznej wyporności 36 568 ton, na co miały się składać dwa krążowniki ciężkie ( i ), niszczyciele typów Sauro i Turbine oraz okręty podwodne typów Balilla, Mameli i Pisani. Projekty tych trzech typów okrętów podwodnych powstały w tym samym czasie, w celu porównania ich charakterystyk i stworzenia na podstawie doświadczeń eksploatacyjnych docelowych typów dla włoskiej floty podwodnej. W 1925 roku marynarka zleciła inż. zaprojektowanie większej jednostki (krążownika podwodnego), zdolnej do służby na wodach Morza Czerwonego i Oceanu Indyjskiego. Przyjęto konstrukcję jednokadłubową z dużych rozmiarów kioskiem, mieszczącym w przedniej części platformę dla działa pokładowego kalibru 120 mm L/27 i hangar dla wodnosamolotu w tylnej części. Projektowana prędkość miała wynosić 19 węzłów na powierzchni i 10 węzłów pod wodą, jednak nie udało się osiągnąć tych wartości po instalacji poprawiających stateczność zewnętrznych siodłowych zbiorników balastowych. Okręt miał też bardzo długi czas zanurzenia i słabą manewrowość zarówno na powierzchni, jak i w położeniu podwodnym.