Paul Charles Paray (ur. 24 maja 1886 w Le Tréport, zm. 10 października 1979 w Monte Carlo) – francuski dyrygent i kompozytor.

Życiorys Podstawy edukacji muzycznej odebrał u ojca, dyrygenta i organisty amatora, następnie kształcił się u Henriego Dalliera w Rouen. W latach 1904–1911 studiował w Konserwatorium Paryskim, gdzie jego nauczycielami byli Xavier Leroux (harmonia), Georges Caussade (kontrapunkt) i Charles Lenepveu (kompozycja). W 1911 roku zdobył Prix de Rome za kantatę Yanitza. Po wybuchu I wojny światowej zmobilizowany do wojska, dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w obozie jenieckim w Darmstadt. Od 1920 roku współpracował z Orchestre des Concerts Lamoureux w Paryżu, od 1923 do 1928 roku był jej pierwszym dyrygentem. Od 1929 do 1945 roku dyrygował Orchestre Philharmonique de Monte-Carlo. W latach 1934–1940 i 1944–1956 był dyrygentem Orchestre Colonne w Paryżu. W 1951 roku został pierwszym dyrygentem i kierownikiem artystycznym Detroit Symphony Orchestra, którą kierował do 1963 roku. W 1977 roku poprowadził w Nicei koncert z okazji 90. rocznicy urodzin Marca Chagalla.