Fili, "Biography of Princess Catherine Caradja"Catherine Caradja (1990), "Princess Catherine Caradja", in: Force for freedom: the legacy of the 98th, Paducah, KY: Turner Pub., 1990, p. 102.
Caradja kształciła się w Anglii, Francji, Rumunii i Belgii i mówiła pięcioma językami. W 1914 roku, tuż przed wybuchem I wojny światowej, poślubiła księcia Constantina Caradję (1892–1962), członka rodziny Caradja. Po tym jak wojska niemieckie wkroczyły do Rumunii w 1916 r., uciekła z Bukaresztu z dwiema córkami, Irène Mathilde Catherine (urodzona rok wcześniej) i Marie Constance Lucie (urodzona dziesięć dni wcześniej). Po schronieniu się w rumuńskiej Mołdawii rozpoczęła pracę jako wolontariuszka w 30-łóżkowym szpitalu dla chorych na tyfus plamisty (sama zachorowała).
Po zawieszeniu broni księżna Caradja wróciła do Bukaresztu i poświęciła się pracy społecznej, w szczególności w Stowarzyszeniu Ochronek św. Katarzyny – kompleksie sierocińców założonym przez jej matkę, w którym mieszkało ponad 3000 dzieci. W 1920 roku urodziła trzecią córkę Aleksandrę (1920–1997). Druga córka zmarła w Wiedniu w 1933 r., a najstarsza córka i jej mąż (Constantin Emandi) zginęli w trzęsieniu ziemi 10 listopada 1940 r.