Park Narodowy Asinara (wł. Parco Nazionale dell’Asinara) – park narodowy we Włoszech, obejmujący wyspę Asinara położoną u północno-zachodnich wybrzeży Sardynii.
Historia
Wyspa była bardzo popularna ze względu na swoje centralne położenie na Morzu Śródziemnym; znali ją Fenicjanie w swojej żegludze handlowej, Grecy, którzy używali jej jako miejsca postoju na szlakach do Prowansji, a także Rzymianie. W średniowieczu pierwsi osiedli tam mnisi kameduli, którzy wznieśli budynki klasztorne i uprawiali ziemię. Także korsarze zakładali tymczasowe siedziby w osłoniętych zatokach wyspy. Z czasem na wyspę przybyli sardyńscy pasterze i rybacy liguryjscy, którzy skolonizowali ją do końca XIX w. Jednak 500 mieszkańców, którzy mieli trudności z osiedleniem się, zostało zmuszonych do opuszczenia wyspy w 1885 roku, na mocy prawa podpisanego przez króla Humberta I, który planował wywłaszczenie wyspy w celu utworzenia rolniczej kolonii karnej i stacji kwarantanny zdrowotnej. Podczas I wojny światowej wyspa była wykorzystywana jako obóz koncentracyjny dla tysięcy jeńców serbskich i austro-węgierskich. W latach 80.