Od 1949 do 1961 roku pełnił funkcję konserwatora w Musée du Conservatoire w Paryżu.
Zajmował się także poezją i malarstwem, w 1917, 1919 i 1921 roku zorganizował w Paryżu wystawy swoich obrazów. Był autorem prac Essais pour une esthétique générale (Paryż 1920, 2. wyd. 1937), Appoggiatures résolues et non résolues (3 tomy, Paryż 1922–1931), Jean-Philippe Rameau et le génie de la musique française (Paryż 1930), Lexique de quelques termes utilisés en musique (Paryż 1947), Matériaux et inscriptions (Tuluza 1970) i autobiografii Kaléidoscope et miroirs ou les images multipliées et contraires (Tuluza 1970).
Twórczość W swojej twórczości nawiązywał do tradycji muzyki francuskiej. Stworzył oryginalny język muzyczny, cechujący się zastosowaniem środków polifonicznych, ewolucjonizmem melodycznym, linearyzmem faktury oraz występowaniem modalizmów. Inspiracji dla swoich utworów szukał w różnych źródłach: sztuce orientalnej, śpiewie ptaków, tematyce biblijnej. Początkowo uprawiał twórczość instrumentalną, później zwrócił się głównie ku dziełom wokalnym i wokalno-instrumentalnym.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Francuscy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1976 Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu Kategoria:Absolwenci Konserwatorium Paryskiego Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (III Republika Francuska)