Stefania Tatarówna (ur. 28 sierpnia 1880 w Krakowie, zm. 21 października 1942 w Opulsku) – doktor filozofii, pisarka i nauczycielka. Pierwsza kobieta ze stopniem doktora filozofii ścisłej na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Życiorys Urodziła się 28 sierpnia 1880 roku w Krakowie, w rodzinie Józefa, nauczyciela matematyki i Anny. Maturę uzyskała w Gimnazjum św. Anny w Krakowie, po czym w 1900 roku rozpoczęła studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jej młodsze rodzeństwo – Wacława, Franciszka i Józef – również studiowało na tej uczelni. Z Wacławą łączyły ją szczególnie silne więzi, siostry razem mieszkały w Krakowie. Podczas studiów Stefania skupiła się na filozofii ścisłej oraz literaturze polskiej i niemieckiej. Pod koniec nauki wyjechała do Wiednia, gdzie kształciła się na lokalnym uniwersytecie. 31 maja 1906 roku jako pierwsza kobieta otrzymała stopień doktora filozofii ścisłej na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie rozprawy Król-Duch Słowackiego a nadczłowiek Nietzschego, którą pozytywnie zaopiniowali profesorowie Maurycy Straszewski i Stefan Pawlicki. O promocji doktorskiej Tatarówny pisała prasa ogólnopolska, m.in. dziennik „Czas” czy „Nowa Reforma”.