Działalność sądu została zawieszona na okres II wojny światowej. Później budynek funkcjonował jako Sąd Wojewódzki, a następnie znowu jako Sąd Okręgowy. 19 listopada 2010 r. otwarto na sąsiedniej działce drugi gmach sądu, mieszczący 22 sale rozpraw i mieszczący zarówno Sąd Okręgowy jak i Sąd Apelacyjny.
Architektura Elewacja budynku od strony placu Dąbrowskiego charakteryzuje się podziałem na trzy części. Centralna część obejmuje główne wejście wraz z główną salą sądową. Podkreślona jest ryzalitem oraz attyką zdobioną reliefem przedstawiającym Sąd Temidy, podtrzymywaną przez pilastry o palmowych kapitelach. Części boczne gmachu obejmują pozostałe sale sądowe. Ich elewacje są gładkie, ich attyki zdobione są emblematami lasek liktorskich. Elewacja od strony ul. Narutowicza tworzy 3 części połączone arkadami. Na terenie posesji powstał również budynek mieszkalny dla prezesa sądu, prokuratora oraz intendenta. Za całość koncepcji architektonicznej gmachu, w tym również wewnętrznego wystroju, odpowiadał architekt Józef Kaban. Budynek jest przedstawicielem modernizmu międzywojennego, opartego na motywach klasycznych.
Przypisy
Kategoria:Architektura modernizmu w Łodzi Kategoria:Zabytkowe budynki w Łodzi Kategoria:Sądy okręgowe II Rzeczypospolitej Łódź Łódź Kategoria:Budynki biurowe w Łodzi Kategoria:Prawo w Łodzi Kategoria:Śródmieście (Łódź)