W 1865 roku na działce przylegającej do cmentarza od północy zbudowano miejską gazownię (została ona rozbudowana w latach 1909–1910), od strony południowej wzniesiono w 1872 roku monumentalny neorenesansowy gmach szkoły realnej (obecnie budynek II Liceum Ogólnokształcącego), zaś na wschód od cmentarza przebiegały tory kolejowe. Pod koniec XIX wieku wzdłuż Bahnhofstraße w bliskim sąsiedztwie nekropolii zaczęły powstawać okazałe kamienice mieszczańskie, a w latach 1908–1909 wzniesiono także nowy budynek poczty.
Między innymi z tego względu w okresie międzywojennym podejmowano próby zlikwidowania nekropolii ewangelickiej. W 1934 roku poczyniono „kroki wstępne” w staraniach o zaprzestanie pochówków na cmentarzu, a 4 lutego roku następnego parafia ewangelicka zaprzestała pochówków w przedniej (zachodniej) części cmentarza, położonej najbliżej ulicy Dworcowej. Część tylna (wschodnia) cmentarza nie została jednak zamknięta ze względu na trudną sytuację finansową parafii i brak środków na likwidację starego i założenie nowego cmentarza, który miał powstać na działce przy ulicy Starotarnowickiej.