Wykorzystanie kompetencji menedżera zarządzania czasowego wynika często z braku dostępności określonych kompetencji w organizacji lub nie ma potrzeby tworzenia na stałe roli, którą może wykonać interim manager.
Historia Historyczni poprzednicy interim managerów wywodzą się z czasów starożytnego Rzymu, z funkcjonujących wówczas dzierżawców rzymskich (łac. publicanus, liczba mnoga: publicani) lub „rzymskich wykonawców” zaangażowanych we wznoszenie lub utrzymanie budynków publicznych, zaopatrywanie armii za granicą lub pobieranie niektórych podatków (takich jak dziesięciny i cła). Ten system umów najmu dzierżawców był dobrze ugruntowany w III wieku p.n.e.
Nowoczesna praktyka interim managementu rozpoczęła się w połowie lat 70. XX wieku, kiedy stali pracownicy w Holandii byli chronieni długimi okresami wypowiedzenia, a przedsiębiorstwa musiały ponosić duże koszty zwalniania pracowników. Zatrudnianie menedżerów na czas określny stało się najlepszym sposobem minimalizowania wpływu niekorzystnych dla przedsiębiorstw rozwiązań zawartych w holenderskim prawie pracy