U jednego jest obecna i tak dobrze widoczna, jak zazwyczaj u koralników z Wyspy Północnej; pochodzenie akurat tego ptaka jest nieznane. Upierzenie ma być też nieco ciemniejsze, jednak część okazów nie odstaje pod jej względem od okazów C. wilsoni z końca XIX wieku. Trochę inne jest też ubarwienie sterówek: zewnętrzne krawędzie T1 oraz chorągiewki zewnętrzne T2–T6 mają barwę niebieskoszarą, matową, u koralników modropłatkowych zaś – oliwkowobrązową. Znaczących różnic w wymiarach ciała między samcami poszczególnych koralników nie dostrzeżono, jednak liczba okazów do przebadania była ograniczona.

Zasięg występowania, ekologia i zachowanie Koralniki żółtopłatkowe występowały na Wyspie Południowej Nowej Zelandii. W momencie przybycia Europejczyków na wyspy (które stały się częścią imperium brytyjskiego) koralniki zamieszkiwały między innymi lesiste tereny na zachodzie Wyspy Południowej, ciągnącej się od północno-zachodniego regionu Nelson i Malborough na południe po okolice Fiordland National Park oraz Półwysep Banksa i Wyspę Stewart. Chociaż zasięg występowania koralnika żółtopłatkowego był nieregularny, to obejmował większość porośniętych lasami obszarów Wyspy Południowej, aż po górną granicę lasu. Były to między innymi Alpy Południowe (w tym okolic Arthur's Pass) i wymienione już obszary na zachód od nich.