Szczególna obfitość pożywienia przyciąga niektóre ssaki zawleczone na wyspy przez człowieka, jak myszy. Dla koralników modropłatkowych nie stanowi to znaczącego problemu, ponieważ nie są tak związane z lasami bukanowymi jak C. cinereus.
Prawdopodobnie koralniki żółtopłatkowe były monogamiczne i terytorialne. Przebywały głównie w parach, w których przewodził samiec. Obserwowano też grupy złożone z najwyżej 7 osobników. Jedno doniesienie mówi o 20 osobnikach przemierzających pieszo las – całymi rzędami przemieszczały się szybkimi seriami podskoków, a przy tym podążały za liderem „jak stado owiec”. Potts opisał głos samców koralników żółtopłatkowych jako melodyjny gwizd złożony z sześciu dźwięków, jak te, to, ta, tu, tu, tu, a samice miały odzywać się pięcioma, jak te, a, tu, tu, tu... Złożona pieśń tych ptaków jest jedną z najwolniejszych wśród ptaków, a śpiew samca i samicy w duecie – najwolniejszy wśród ptaków śpiewających.