Na podstawie fragmentów ceramiki datowano okres zamieszkiwania grodu na trzy okresy kulturowe: okres halsztacki i ewentualnie wczesnolateński (późna faza kultury łużyckiej), okres późnolateński i początek wczesnorzymskiego (grupa kulturowa tyniecka), późna faza wczesnego średniowiecza.
Dla ludności kultury halsztackiej typowe było zamieszkiwanie na trudno dostępnych wzniesieniach Pogórza Karpackiego. Wybudowane przez nich na Grodzisku wały obronne zostały w późniejszych czasach zniszczone, jedynymi pozostałościami po nich są fragmenty ceramiki i nieliczne narzędzia krzemienne. Najwięcej zachowało się zabytków po ludności kultury późnolateńskiej. Ilość znalezionych zabytków wskazuje, że było to jedno z największych osiedli tej ludności na południe od Krakowa. Z okresu wczesnego średniowiecza znaleziono nieliczne tylko fragmenty ceramiki. W tym okresie, najprawdopodobniej na początku XII wieku wzniesiono tutaj gród obronny. Został on spalony w połowie XIII wieku. Świadczą o tym przepalone kamienie i glina występujące wzdłuż całej linii wałów, a także ślady spalenizny po ich zewnętrznej stronie.
Grodzisko w Poznachowicach Górnych występuje w powieści Karola Bunscha pt. Dzikowy skarb.
Przypisy
Kategoria:Raciechowice (gmina) Kategoria:Grodziska w województwie małopolskim Kategoria:Stanowiska archeologiczne w województwie małopolskim