Lekkoatletyką zajął się już w gimnazjum, potem przeniósł się do AZS Warszawa, gdzie trenował w latach 1923–1932. Jako biegacz dziesięć razy pobił rekord Polski, osiem razy został mistrzem Polski i pięciokrotnie był reprezentantem Polski w meczach międzypaństwowych. W 1924 w Warszawie podczas Letnich Mistrzostw Świata Studentów zdobył złote medale w biegu na 3000 m i sztafecie 4 x 400 m oraz wziął udział w Olimpiadzie w Paryżu. Nie ukończył biegu eliminacyjnego na 800 m, ale zajął szóste miejsce w przedbiegach na 1500 m. W 1926 wygrał Bieg Narodowy, a rok później w Rzymie ponownie został złotym medalistą Akademickich Mistrzostw Świata w biegu na 3000 m. W 1928 ponownie reprezentował Polskę na Olimpiadzie w Amsterdamie, gdzie zajął czwarte miejsce w przedbiegach na 1500 m. Już jako były zawodnik w latach 1937–1939 był członkiem zarządu PZLA.
W 1939 jako żołnierz 1 Morskiego dywizjonu artylerii przeciwlotniczej bronił Wybrzeża. Zginął podczas obrony Oksywia.