Od 1886 do około 1892 był komendantem 10 pułku dragonów w Tarnopolu. W tym okresie został awansowany na pułkownika z dniem 10 grudnia 1887. Jako oficer nadkompletowy 10 pułku dragonów (w pierwszym roku) od około 1892 do około 1896 był komendantem 6 brygady kawalerii w Miszkolcu (według innej wersji w Koszycach). W tym czasie został mianowany generałem-majorem z dniem 11 maja 1893. Został mianowany na stopień Feldmarschalleutnanta z dniem 31 października 1896. Od tego czasu był komendantem oddziału kawalerii dywizyjnej w Stanisławowie. W 1897 został przeniesiony w stan spoczynku po 40 latach służby. W tym czasie przebywał w Stanisławowie. W polskim piśmiennictwie był określany jako generał-porucznik.
Był żonaty z Gabrielą z domu Załęską herbu Prus III (1865-1928, córka Juliusza Załęskiego i Karoliny z Dzieduszyckich), wcześniej zamężną z Michałem Jasieńskim). Zmarł 3 marca 1899 w Stanisławowie w wieku 61 lat.