Tabor thumb|Parowóz 99 731 w oznakowaniu historycznym Początkowo kolej posiadała pięć parowozów serii I K, które otrzymały numery od 1 do 5 i nazwy: Alexander Thiemer (na cześć jednego z inicjatorów kolei), Lausche, Töpfer, Hochwald i Zittau. Były to tendrzaki na parę nasyconą o układzie osi C n2, wyprodukowane w fabryce Sächsische Maschinenfabrik (Hartmann) w Chemnitz. Po upaństwowieniu kolei otrzymały numery taborowe od 49 do 53. Lokomotywa nr 52 trafiła po 1919 roku w ramach reparacji do Polski.

Po upaństwowieniu, między 1906 a 1910 rokiem na kolei weszły do służby typowe dla kolei saskich parowozy wieloczłonowe systemu Günthera-Meyera serii IV K, o układzie osi B’B’ n4v. Na dawnej kolei ZOJE używane były maszyny o numerach: 103, 117, 125, 147, 148, obsługujące także linię do Bogatyni. W 1913 roku kolej otrzymała także jeden z dwóch zbudowanych dwuczłonowych parowozów serii II K (nowej), numer 61A/B.

Po I wojnie światowej na kolei pojawiły się nowe parowozy serii VI K o układzie osi E h2, z piętnastu zakupionych w 1919 roku jeszcze przez koleje saskie. Następnie od 1928 roku wprowadzono ciężkie parowozy serii VII K (oznaczenie Kolei Niemieckich: 99.73–76) o układzie osi 1’E1’ h2.