Po zabójstwie Czesław zaalarmował sąsiadów oraz policję, twierdząc, iż jego rodzina padła ofiarą napadu i została wymordowana przez nieznanych sprawców. Po opatrzeniu i zapewnieniu transportu do szpitala jedynej żywej osoby spośród ofiar ataku – Stanisława Koniecznego – policja podjęła czynności dochodzeniowe. W ich trakcie pies tropiący wskazał na Czesława. Dodatkowo dom nie nosił śladów splądrowania, które byłyby obecne w przypadku napadu rabunkowego. Konieczny został aresztowany, wkrótce przyznał się do zbrodni oraz wskazał, gdzie ukrył zakrwawiony płaszcz oraz siekierę będącą narzędziem zbrodni.
Proces Czesław Konieczny przyznał się do popełnienia zbrodni i szeroko opisał okoliczności jej popełnienia. W trakcie rozprawy sam zażądał dla siebie kary śmierci.
Konieczny został zbadany niezależnie przez dwóch biegłych psychiatrów. Wydali oni podobne opinie, zgodnie z którymi Czesław w momencie popełnienia zbrodni był wprawdzie pod wpływem silnych emocji spowodowanych długotrwałą przemocą psychiczną ze strony reszty rodziny, jednak nie był niepoczytalny. Zapytany, czy żałuje, Konieczny stwierdził, iż żałuje samego czynu, żal mu najmłodszej siostry Leokadii, jednak pozostałych członków rodziny nie żal mu ani trochę. Prokuratura twierdziła, że Konieczny popełnił zbrodnię z premedytacją.