thumb|Grób Kazimierza Buttowt-Andrzejkowicza na cmentarzu Oliwskim w Gdańsku Kazimierz Andrzejkowicz (ur. 4 września 1884 we wsi Szłapań, zm. 19 lipca 1974) – major kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 4 września 1884 we wsi Szłapań, w rodzinie Wiktora.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach armii rosyjskiej, jako chorąży rezerwy kawalerii. Jego oddziałem macierzystym był 9 Bużański Pułk Ułanów. Awansował na podporucznika.
Od 1919 pełnił nieprzerwanie służbę w 12 Pułku Ułanów Podolskich. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami dowodząc szwadronem technicznym.
Jako osadnik wojskowy otrzymał działkę w Bereżcach. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, a 3 maja 1922 zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 235. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). W 1923 pełnił obowiązki dowódcy II dywizjonu. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 21. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W kwietniu tego roku został przesunięty ze stanowiska dowódcy szwadronu na stanowisko kwatermistrza.