Rosochowicz ripostował: – Polacy tak szybko nie strzelają, my próbujemy raczej załatwiać całą sprawę w drodze porozumienia. W wyniku zajścia rząd polski wystosował do Senatu WMG notę protestacyjną.
Od zakończenia studiów Rosochowicz utrzymywał kontakt ze środowiskami akademickimi, w których działał. W 1936 zarząd „Korabia” wszczął starania o utworzenie organizacji inżynierów budownictwa okrętowego. Wszedł wtedy obok Albina Witka, Henryka Giełdzika i Witolda Urbanowicza w skład komitetu organizacyjnego z Franciszkiem Fojutem jako przewodniczącym. Po przygotowaniu statutu pierwsze zebranie Stowarzyszenia Polskich Inżynierów Budowy Okrętów (SPIBO) odbyło się 14 lutego 1937 w siedzibie Bratniej Pomocy, Polskim Domu Akademickim „Bratniak” we Wrzeszczu. Rosochowicz został wtedy wybrany prezesem SPIBO, do zarządu weszli też: Antoni Garnuszewski jako wiceprezes, Giełdzik, Witek, Bronisław Raciniewski i Zdzisław Sadowy.
W przededniu II wojny światowej Rosochowicz wywiózł z WMG swoje dzieci do rodziny w Toruniu, sam wrócił do obowiązków w porcie. Kilkanaście minut przed pierwszą salwą z pancernika Schleswig-Holstein w ramach realizacji niemieckiej Intelligenzaktion został aresztowany przez gestapo. Był uwięziony w Victoriaschule.