Samarytanin Polski – stowarzyszenie, które powstało w listopadzie 1912 roku w Krakowie. W 1919 roku był jedną z 4 organizacji, które weszły w skład Polskiego Czerwonego Krzyża.
Historia W listopadzie 1912 roku w Krakowie z inicjatywy Bolesława Wicherkiewicza powstało stowarzyszenie Samarytanin Polski. Jego pierwszym prezesem został Wicherkiewicz, wiceprezesem został Tomasz Janiszewski, a sekretarzem Bolesław Rzegociński. Organizacja jako swój główny cel podawała organizowanie kursów pierwszej pomocy tzw. samarytańskich prowadzonych przez lekarzy. Pierwsze takie kursy w Krakowie rozpoczęły się już w grudniu 1912 roku. Zainteresowanie było tak duże, że nie udało się zapewnić miejsc dla wszystkich chętnych. Kursy trwały od 12-15 dni, po 1-3 godziny dziennie i odbywały się w różnych miejscach Krakowa. Między innymi w: Szpitalu św. Ludwika (dr W. Chinmecky), klinice okulistycznej (dr Gawlik), klinice chirurgicznej (prof. dr Kader), Szpitalu Bonifratrów (dr Rzegociński), Towarzystwie ratunkowym (dr Radliński), szpitalu izraelickim (dr L. Wachtel), Szpitalu św. Łazarza (prof. dr Rutkowski), Uniwersytecie Ludowym na ul Szewskiej (dr Bogdanik i dr Mieczysław Staszewski), ambulatorium chirurgicznym na ul Długiej 15 (dr Kwiatkowski) i w szkole Samarytanek (dr A. Klęsk).