Artyleria polska w wojnie polsko-bolszewickiej – organizacja i działania artylerii polskiej w okresie wojny polsko-bolszewickiej. thumb Artyleria zaliczana była do broni głównych. Po pierwszym, żywiołowym okresie tworzenia pododdziałów artylerii, sformowano około 80 baterii o różnym składzie i uzbrojeniu; w drugim etapie, trwającym do maja 1919, baterie łączono w dywizjony. W lipcu zapadła decyzja o posiadaniu przez dywizję piechoty organicznej artylerii – brygady artylerii. Do wiosny sformowano 18 brygad artylerii. Wraz z formowaniem brygad jazdy od lata 1919 przystąpiono do organizowania dywizjonów artylerii konnej. Początkowo utworzono 5 dywizjonów. W dyspozycji ND WP znajdowała się artyleria najcięższa.
Instytucje centralne artylerii 27 listopada 1918 w strukturach Ministerstwa Spraw Wojskowych powołany został Inspektorat Artylerii kierowany przez gen. Eugeniusza Rodziewicza. Zarządzał on formacjami artyleryjskimi tworzonymi na terenie byłego Królestwa Polskiego, następnie też formowanymi w Galicji. Inspektoratowi Artylerii podlegały dowództwa artylerii Dowództw Okręgów Generalnych. W końcu maja 1919 Inspektorat Artylerii został przekształcony w Generalny Inspektorat Artylerii. W jego składzie funkcjonowała między innymi Komisja Regulaminowa, na czele z ppłk.