sprzętem francuskim i austriackim dysponował 3 i 4 dac, natomiast 14 dac miał na wyposażeniu sprzęt austriacki. W tym czasie dywizjony artylerii konnej posiadały wyłącznie sprzęt rosyjski.
Latem 1920 pułki artylerii dysponowały 41 bateriami zapasowymi, a miejsce postoju baterii uważane było za miejsca postoju jej macierzystego pułku: m.p. baterii zapasowejoddziałyBiała Podlaska9 papBydgoszcz15 pap, 15 pacChełm3 papCzęstochowa7 pap, 7 pacDębica21 papDęblin9 pacGrodno1 pac LBGrudziądz16 papJarosław5 pap, 5 pacKalisz4 pacKielce2 pap, 2 pacKraków6 pap, 6 pac, 21 pacLeszno17 pacLida1 pap LB (19 pap)Lwów12 pap, 12 pacŁódź10 papModlin1 pacNowy Targ1 pagOsowiec8 papOstrołęka8 pacPoznań13 pap, 13 pac, 14 pap, 14 pac, 16 papSkierniewice10 pacStanisławów11 pacToruń16 pacWarszawa1 papWłoclawek4 papWołkowysk2 pac LBZamość3 pac
Podczas odwrotu wojsk polskich latem 1920 całkowitemu zniszczeniu uległo 7 baterii, około 30 dalszych musiano wycofać na tyły w celu reorganizacji i uzupełnienia. W ramach zaciągu ochotniczego przy bateriach zapasowych sformowano 201., 202., 214. i 216 ochotnicze pułki artylerii liczące od 3 do 9 baterii oraz 14 dywizjon artylerii konnej, którego obsługę stanowili głównie studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego.