Znajduje się na skraju wymarcia. Stwierdzono zanik przekazu międzypokoleniowego; został praktycznie wyparty przez języki ma’anyan i banjar. Doniesienia sugerują, że jego żywotność osłabiała się już w latach 40. XX w., a pod koniec lat 80. odnotowano, że nie jest powszechnie używany. Częsta jest wielojęzyczność (ma’anyan, banjar, indonezyjski), część osób zna też inne języki lokalne (np. ngaju), do czego przyczyniają się małżeństwa mieszane.
Wykazuje silne wpływy języka ma’anyan, przy czym nasilenie wpływów różni się w zależności od użytkownika. Oba języki są sobie bardzo bliskie pod względem leksyki.
Został opisany w postaci opracowań gramatycznych: Struktur bahasa Paku (2002), A grammar of Paku: a language of Central Kalimantan (2018). Istnieje także opis fonologii (Fonologi bahasa Paku, 1989). Nie wykształcił formy pisanej. Powstała propozycja ortografii na bazie alfabetu łacińskiego.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Języki austronezyjskie Kategoria:Języki zagrożone w Indonezji